header
menu_left
 

Odmiany winorośli

Trzy główne odmiany uprawiane w Tokaju to Furmint, Hárslevelû oraz Sárga Muskotály. Ponadto dopuszczone są jeszcze trzy: Zéta, Kövérszõlõ i Kabar. Prowadzi się też eksperymentalne prace nad reintrodukcją odmiany Gohér, niegdyś znaczącej a współcześnie prawie całkowicie zanikłej.
Całościowa powierzchnia upraw podzielona jest pomiędzy autoryzowane odmiany następująco:
Furmint – 60%,
Hárslevelû – 30%,
Sárga Muskotály, Zéta, Kövérszõlõ, Kabar (łącznie) – 10%.

Furmint
Furmint jest najpopularniejszą i najważniejszą odmianą w regionie, ale jego pochodzenie pozostaje nieznane. Ponieważ Furmint uprawiany jest w Tokaju przynajmniej tak długo jak wyrabiane są w nim wina Aszú, to z pewnością można uznawać go tutaj za gatunek rodzimy. Krzewy Furmintu są mocne, tworzą grona o średniej wielkości, ciasno zebrane w  kiściach. Jako odmiana późno dojrzewająca, często zostaje na krzewie do drugiej połowy października, uzyskując wysoki poziom cukru, przy zachowaniu także wysokiej kwasowości. Przede wszystkim zaś jest podatny na rozwój botrytis. Wszystkie te cechy spowodowały, że Furmint stał się głównym szczepem w regionie. Chociaż wciąż jest podstawowym składnikiem wielkich win słodkich, to w ostatnich latach szybko zdobywa uznanie koneserów także wytrawne wino odmianowe Furmint.
Jest on znany także pod nazwami: Fehér Furmint, Mosler, Moslavac, Posipel, Sipon, Szigeti, Somszõlõ.

Hárslevelû
Hárslevelû jest innym ważnym, rodzimym gatunkiem. Chociaż jest równie odporne jak Furmint to, w suchych latach, trudniej ulega zarażeniu botrytis, gdyż jego owoce wiszą w kiściach o wiele luźniejszych a poza tym mają grubszą skórkę. Zarazem, jeśli jesień jest wilgotna i deszczowa, silniej opiera się przekształceniu pleśni szlachetnej w pleśń szkodliwą. Wina tworzone z Hárslevelû są też bardziej aromatyczne niż te robione z Furminta.
Na Słowacji znane jest jako Lipovina a w krajach niemieckojęzycznych jako Lindenblättriger. Nazwy te przypominają o charakterystycznym lipowym aromacie win robionych z tego szczepu.

Sárga Muskotály
Ta odmiana, rozpowszechniona w winnicach całej Europy, uważana jest w Tokaju za rodzimą. Dojrzewa późno, winobranie ma miejsce pod koniec września. Nadaje się do tworzenia win wytrawnych lub z późnego zbioru (Late Harvest). Jest to chyba najbardziej aromatyczna z odmian tokajskich, ze świetną równowagą cukrów i kwasów.
Znana jest także jako Muscat (blanc) à petits grains, Muscat Lunel, Musdkat Zoti, Moscato Bianco, Zoruna, Gelber Muskateller, Muskat Zlty.

Zéta (przed 1999 znana jako Oremus)
Jest to krzyżówka Furminta z Bouvier, wprowadzona w 1951 roku a zatwierdzona w 1990. Jej wcześniejsza nazwa Oremus została w 1999 zmieniona na Zéta. Jego główną zaletą jest szczególna zdolność do osiągania wysokiej koncentracji cukrów, wczesne dojrzewanie i podatność na pleśń.

Kövérszõlõ
Jest to rodzima odmiana tokajska, prawie zarzucona po dziewiętnastowiecznej epidemii filoksery. Dla Kövérszõlõ charakterystyczne są spore owoce, co sugeruje zresztą sama nazwa, którą można przetłumaczyć jako „tłuste grono”. Najlepiej udaje się na suchych i wietrznych stokach.

Kabar (znana też jako odmiana eksperymentalna Tarcal 10)
Krzyżówka Hárslevelû i Bouvier zatwierdzona w 2006. Daje stosunkowo niewielki zbiór, dojrzewa wcześnie, podobnie jak Zeta, zawiera dużo cukru i jest podatna na rozwój botrytis. Dzięki grubej skórce jest też odporna na jesienne deszcze.

  directinfo logó